Schone schijn

22 apr 2010 1 reactie

door Anna Reiziger inCabaret, Kleinkunst, Liedtekst, Van de barkruk gevallen

Op een kruk in Amsterdam – zit een vrouw van zesenveertig

het leven glijdt voorbij – en ze ziet slecht schone schijn.

Want van die kruk in Amsterdam – kijkt zij naar een gekke wereld

waar iedereen er alleen maar – voor zichzelluf lijkt te zijn.

Chorus

Schone schijn, schone schijn, niets lijkt meer echt te zijn.

Schone schijn, schone schijn, schone schijn.

Schone schijn, schone schijn, niets lijkt meer echt te zijn.

Schone schijn, schone schijn – is eigenlijk vals venijn.

Op een kruk in Amsterdam – zit een vrouw van zesenveertig.

Ze voelt zich echt bedrogen – ach hij was slechts schone schijn.

Want van die kruk in Amsterdam – leek hij een beste kerel

maar de volgende dag bleek hij – een egoïst te zijn.

Chorus

Op een kruk in Amsterdam – zit een vrouw van zesenveertig.

Van buiten lijkt ze blij – maar dat is slechts schone schijn.

Daar op die kruk is Amsterdam – is ze net te vaak bedrogen

want al die kerels bleken toch – er voor zichzelf te zijn.

Chorus

Van een kruk in Amsterdam – kijkt een vrouw van zesenveertig

ze drinkt haar wijn en – lacht om die schone schijn.

Van die kruk in Amsterdam – stapt ze dan eindelijk de zon in

want ze weet dat ze zelf – een gelukkig mens kan zijn.

Schone schijn, schone schijn, iets kan soms anders zijn.

Schone schijn, schone schijn, schone schijn.

Schone schijn, schone schijn, iets kan soms anders zijn.

Schone schijn, schone schijn – is misschien soms fijn.

Tekst en muziek: Alice Verheij © 2010