Op dit moment werk ik aan mijn eerste songbook met de titel ‘Van de barkruk gevallen’. Een boekje met eigen liedjes, hertalingen en vertalingen. Allemaal in het Nederlands en allemaal opgenomen in mijn kleinkunstprogramma ‘Van de barkruk gevallen’.

Voorlopig maken de volgende liedjes deel uit van het songbook:

1. Jankend Koor (hertaling op de melodie van ‘Lemon Tree’ van Fools Garden)
2. Dankzij Wouter Bos (hertaling op de melodie van ‘Lili Marleen’ bekend van Marlene Dietrich)
3. Van de barkruk gevallen (eigen tekst en nog niet hier gepubliceerd)
4. Ren Cohen ren (eigen tekst nog niet hier gepubliceerd)
5. Lege stoelen (vertaling van ‘Empty Chairs’ van Don McLean)
6. Splitsing (vertaling van ‘Crossroads’ van Don McLean)
7. Rood omrand (eigen tekst)
8. Voor mijn moeder (eigen tekst)
9. Democratie (vertaling van ‘Democracy’ van Leonard Cohen)
10. De rode baret (eigen tekst, muziek van Max Douw)

Er komt nog een serie liedjes aan die in het tweede deel van mijn programma geplaatst worden over mensen als Jean-Louis Pissuise, Mathilde Willink, Rames Shaffy, Jacques Brel, Zarah Leander en Marlene Dietrich. Voor diegenen die een beetje cultuur in het lijf hebben zal duidelijk zijn dat al deze mensen er niet meer zijn. Soms gewoon dood gegaan, soms vermoord en soms weten we het niet precies. Ze worden allemaal aangehaald in het programma onder het motto ‘En van de doden niets dan goeds. Nou ja, bijna niets dan.’

Verder zijn er nog een paar liedjes van voor 1930 die me door hun tekst wel bekoren maar waarvan de melodie vaak niet meer te vinden is. Werk aan de winkel dus. Voorbeeldje? Nu goed dan, hier is het geweldige lied ‘Waar woon ik’, zo passend bij mensen die van barkrukken vallen.

Anna Reiziger © 2010

Morgen sta ik er weer.

Ik doe wat ik kan, ik lach en creëer,
ik schrijf en zing maar huil niet meer.
Soms krabbel ik weer een beetje op
en schreeuw mijn schreeuw: stop!
Soms steiger ik, en ren en vlucht
kijk even om, denk na en zucht.

Ik doe wat ik kan, ik lach en creëer,
ik schrijf en zing maar huil niet meer.
Want ik doe wat ik kan, ik lach en creëer,
nu lig ik maar, morgen sta ik er weer.

Ik doe wat ik kan, ik lach en creëer,
ik schrijf en ik zing en val erbij neer.
Geen draak kan van me winnen
en geen dief steelt mij de zinnen.
Geen mens ontneemt me de woorden
geen slag mij de stem vermoorden.

Ik doe wat ik kan, ik lach en creëer,
ik schrijf en zing maar huil niet meer.
Want ik doe wat ik kan, ik lach en creëer,
nu lig ik maar, morgen sta ik er weer.

Want ik doe wat ik kan, ik lach en creëer,
nu lig ik maar, morgen sta ik er weer.

Anna Reiziger © 2010

Zonnig Voorburg boog.
De straten dansten als
jij er over bewoog
als in een Weense wals.
Rode baret op je oor.
Een rode jas met glans.
Statig ging jij me voor,
soepel als in een dans.

Je bent geen vrouw maar ook geen man,
je bent jij omdat het kan.
Je bent geen vrouw, je bent geen man,
je bent jij omdat dat kan.

Jaren zag ik je lopen,
herkende mij in jou.
Durfde zelfs te hopen
en zwoor mezelf trouw.
Rode baret op je oor,
in rode jas met glans.
Statig ging je er voor
en ik greep ook mijn kans.

Ik ben geen vrouw maar ook geen man,
ik ben ik omdat het kan.
Ik ben geen vrouw, ik ben geen man,
ik ben ik omdat ik dat kan.

Donker Den Haag boog
de straten huilden omdat
jij niet meer bewoog,
kapot gemaakte schat.
Rode baret van je oor.
Rode jas, bebloede glans.
Op ‘t Spui ben je vermoord
en ontsprong daar niet de dans.

Je was geen vrouw maar ook geen man,
jij was jij totdat ‘t niet kon.
Ik ben geen vrouw, en ook geen man,
ik ben ik en weet niet waarom.

Je was geen vrouw maar ook geen man,
jij was jij totdat het niet kon.
Ik ben geen vrouw, ik ben geen man
en ik wou dat het anders kon.

Zonnig Voorburg boog.
De straten dansten als
jij er over bewoog
als in een Weense wals.
Rode baret op je oor.
Een rode jas met glans.
Statig ging jij me voor,
soepel als in een dans.

Tekst: Alice Verheij, muziek: Max Douw
© 2010, Alice Verheij

Nederlandstalige songtekst natuurlijk  © Alice Verheij, 2010

Dit is mijn hertaling van de song ‘Crossroads’ van Don McLean uit 1971, geschreven door hem toen ik 9 jaar was, hertaald 39 jaar later. Omdat ik dat nu pas kon opbrengen.

Splitsing

.

Intro: [G] [Em] [C] [G] [Am] [Bm7]

[Em] Er zit me niets meer in de [Am]weg, niets meer van[D]vroe-ger.

[G] Niets doet meer[Em]pijn. En ook [Am]spijt zal er niet[D]zijn.

[G] Maar van binnen zit dat don- [Am]ker hart

[C] en niemand weet dat ik dat [D]heb. [G]

[Em] En ik weet bezien van [Am]buiten

Wat ik [C]vroeger was – ben ik [D7]nu niet[G]meer. [C/G] [G] [C/G]

[G] Weet je, ‘k heb gehoord van mensen als [Am]ik.

[C] Maar ik maakte [D7]nooit de ver-[G]binding. [C]

[G] Ze gaan hun weg en worden [Am]vrij.

[C] En zien pas dan de foute[D]richting. [D7]

[G] Maar er is geen reden terug te [Am]gaan

[C] want elke[D7]weg komt toch hier [G]uit.

[Em] En ik weet ik kies dan ander- [Am]maal

[C] Onge- [D7]acht waar ik dan op [G]stuit [Em] [C] [Bm]

[Em] Weet jij nog wie ik vroeger [Am]was? Kan je mij nog [D]ve-len?

[G] Weet jij van mijn [Em]pijn? [Am] Kan jij me [D]he-len?

[G] Leg dan je handen op mijn [Am]hart,

[C] en jaag het zwart weg uit mijn [D]ziel. [G]

[Em] Jij alleen verlicht mijn [Am]weg.

[C] Ja jij alleen geneest mijn[D7]hart – steeds op-[G]nieuw. [C/G] [G] [C/G]

[G] We kozen beiden een andere [Am]weg

[C] door alle [D7]storm en alle [G]regen. [C]

[G] Maar we voelden ons nooit[Am]slecht

[C] want beiden konden wij er [D]tegen. [D7]

[G] Dus er is géén reden terug te [Am]gaan

[C] want elke weg [D7]komt toch hier [G]uit.

[Em] En je weet je kiest dan ander- [Am]maal

[C] Onge- [D7]acht waar je dan op [Em]stuit.

[Em/D] [Cmaj7] [G] [C] [Am7] [G]

Hierbij nog even, in bewondering, een uitvoering van Don McLean van niet al te lang terug.

Anna treedt weer op met delen uit haar cabaretprogramma. Allemaal in het kader van try outs.

• 15 mei om 17u in de Literaire Salon in Den Engel in Den Haag;
• 22 mei ergens tussen 21u en 23u in Casa400 in Amsterdam op het Tranfusion Festival;
• 7 juni rond 20u in theater Pepijn in Den Haag.

De try outs gaan bestaan uit een keuze uit een aantal eigen conferences en liedjes van Fréderique Spigt.

Anna.

Op een kruk in Amsterdam – zit een vrouw van zesenveertig

het leven glijdt voorbij – en ze ziet slecht schone schijn.

Want van die kruk in Amsterdam – kijkt zij naar een gekke wereld

waar iedereen er alleen maar – voor zichzelluf lijkt te zijn.

Chorus

Schone schijn, schone schijn, niets lijkt meer echt te zijn.

Schone schijn, schone schijn, schone schijn.

Schone schijn, schone schijn, niets lijkt meer echt te zijn.

Schone schijn, schone schijn – is eigenlijk vals venijn.

Op een kruk in Amsterdam – zit een vrouw van zesenveertig.

Ze voelt zich echt bedrogen – ach hij was slechts schone schijn.

Want van die kruk in Amsterdam – leek hij een beste kerel

maar de volgende dag bleek hij – een egoïst te zijn.

Chorus

Op een kruk in Amsterdam – zit een vrouw van zesenveertig.

Van buiten lijkt ze blij – maar dat is slechts schone schijn.

Daar op die kruk is Amsterdam – is ze net te vaak bedrogen

want al die kerels bleken toch – er voor zichzelf te zijn.

Chorus

Van een kruk in Amsterdam – kijkt een vrouw van zesenveertig

ze drinkt haar wijn en – lacht om die schone schijn.

Van die kruk in Amsterdam – stapt ze dan eindelijk de zon in

want ze weet dat ze zelf – een gelukkig mens kan zijn.

Schone schijn, schone schijn, iets kan soms anders zijn.

Schone schijn, schone schijn, schone schijn.

Schone schijn, schone schijn, iets kan soms anders zijn.

Schone schijn, schone schijn – is misschien soms fijn.

Goed dan, omdat ze weer langs kwam.

Lili Marleen, in het Nederlands en anders. Ik werk er nog aan en op een zaterdag is het klaar. Om lekker te zingen in café Dietrich, gewoon omdat ik er zin in heb.

‘Ach lief kom met me mee.’ op de melodie van ‘Lili Marlene’

Vor der Kaserne, vor dem großen Tor

Aan de overkant, daar bij de grote deur

stand eine Laterne, und steht sie noch davor.

staat een prullenbak, in ‘n vale groene kleur.

So wolln wir einst uns wiederseh’n

Daarin heb jij – mijn brief gedaan

bei der Laterne woll’n wir steh’n

je bent weer boos – en wilt weer gaan

wie einst Lili Marlene, wie einst Lili Marlene.

Ach lief waar ga je heen, ach lief waar ga je heen?

Unsre beiden Schatten sah’n wie einer aus

Net nog aan de bar noemde je me oud

daß wir lieb uns hatten, das sah man gleich daraus.

ach weet je lieve schat, dat laat me waterkoud

Und alle Leute solln es seh’n

Jij kon de drank – niet laten staan

wenn wir bei der Laterne steh’n,

dus werd je boos – en wilde gaan

wie einst Lili Marlene, wie einst Lili Marlene.

mijn lief waar ga je heen, ach lief waar ga je heen?

en zo verder…

Tegen de tijd dat ik er mee klaar ben zal het een hele trieste smartlap zijn geworden. Het is weer eens wat anders om te schrijven.

Anna © 2010

Tijdens mijn Literaire Salon volgende zaterdag wordt er in Amsterdam Vrouwencafé Dietrich geopend. Voortaan is het wat mij betreft dus elke zaterdag feest. Jammer genoeg ben ik er niet bij want ik treedt zelf op in mij eigen salon.

Waarom ben ik zo blij met Dietrich? Simpelweg omdat Garbo ook wel leuk is maar ik Dietrich en Leander mooier vind. Dietrich? Leander? Marlene Dietrich en Zarah Leander. Marlene om haar imago, films en muziek. Zarah Leander om een paar liedjes en vooral het beeld van de foto die ik van een vriendin heb gekregen. Twintiger, dertiger, veertiger jaren. Vrouwelijkheid met in het geval van Marlene Dietrich een flinke dosis androgyniteit. Stylish op een prachtige manier.

Een vrouwencafé dat zich naar Dietrich noemt schept verwachtingen bij mij. Hopelijk is er ruimte voor de nodige queerness om het allemaal een beetje leuk te houden. De 10e gaat het er niet van komen maar een weekje later ga ik zeker de boel verkennen. Misschien zelfs wel een beetje in mijn podiumoutfitje, oude stijl. Wie weet zing ik een liedje van Dietrich maar dan wel met eigen tekst. Als ik zin heb. Maar aanstaande zaterdag dan maar eerst mijn eigen salon.

Kun je niet naar mijn Haagse salon komen? Dan is Dietrich misschien wel een mooi alternatief.

Alice Verheij / Anna Reiziger © 2010

Mijn moeder heeft nieuwe gehoorapparaten maar of ik daar nou blij mee moet zijn weet ik niet. Het zijn van die moderne digitale. Ze hoort weer veel meer dan een tijdje terug en met moeders is dat niet altijd een goede zaak. Het zijn trouwens wel bijzondere dingen hoor, het zijn eigenlijk ‘appapraten’. Ze praten namelijk tegen haar. Dus heeft mijn moeder sinds kort stemmen in haar hoofd en daar mag ik dan niet eens ongerust over worden. De hi-tech dingetjes geven haar aanwijzingen voor het gebruik. Al pratend notabene. Als de batterijtjes op dreigen te raken zeggen de oortjes het zelf en bij het plaatsen krijgt ze een zinnetje te horen wanneer de gehoorgang na wat frommelen eindelijk goed gevuld is met deze kleine brokjes techniek.

Ik krijg er allerlei rare ideeën bij. Pratende gehoorapparaten. Zo zou ik ze bijvoorbeeld koppelen met de telefoon (maar dat schijnt al eens vertoond te zijn) en ik zou een verbinding maken met GPS, jeweetwel zo een navigatiegeval. Net zoals mijn iPhone of TomTom of zo. Natuurlijk door stemherkenning er voor zorgen dat er een digitaal kladboekje kan worden bijgehouden én een internetverbinding met poesjtegnologi of hoe dat ook heet om ervoor te zorgen dat het een stuk simpeler voor haar wordt om boodschappen te halen. Ja, ik ben een vernufteling hoor.

Dan kan ze gewoon thuis bij een bakkie koffie het lijstje inspreken en zodra ze de deur uit gaat wordt ze helemaal begeleid tot in de winkel.

‘Over dertig meter links af.
Daarna de draaideuren door.
Bestemming bereikt.
Niet vergeten: een halfje wit en een onsje jonge kaas halen hoor.’

Of voor de wat jongere oudere wanneer er nog een leuke portie sex staat aan te komen…

‘Niet vergeten, de condooms liggen in het bovenste laatje.
Enne… weet je het wel zeker met hem want de vorige keer…’.

Vanzelfsprekend met naar keuze een zwoele vrouwen of macho mannenstem natuurlijk. En die condooms kunnen naar keuze vervangen worden door ‘vibrator’ of zo.

De mogelijkheden zijn schier onbeperkt. In ieder geval in mijn fantasie. Het stomme is natuurlijk dat het ook wel zover zal komen. Iedereen wordt immers cyber en mijn moeder is het dus al een beetje. Maar ik heb dan ook een retemoderne moeder hoewel ze dat zelf niet in de gaten heeft en de wereld om haar heen dat ook niet ziet. Trouwens wel jammer dat er geen afstandbedienkje bijgeleverd is én ik vraag me af hoe ik die dingen moet hacken. Gewoon om op haar verjaardag haar te wekken met een verjaardagsliedje of zo en natuurlijk om haar digitaal de mond te kunnen snoeren. ‘Ach ma hou nou eens op wil je.’.

Oh, eh sorry mam. Wat? O dus die van jou hebben mijn laptop gehackt? Wat? Je hebt alles mee zitten lezen? O die dingen hebben het voorgelezen? O.

Anna Reiziger © 2010